Ah_school-ийн түрүүн оруулсан өгүүлэг фонт танигдахгүй байсан засаж орууллаа
...Навчис мөчрөөсөө зүүгдэн ядан унах нь яг л миний нулмас шиг .Хичээл эхэлсэн анхны өдөр манай ангид Эрхсаран нэртэй охин шилжиж ирэв. Цүнхнийхээ хажууд баллетын гутал уясан тэр охин зөөлөн инээмсэглэсээр миний хажууд суулаа. Би орой болгон сургуулийнха хөгжимийн танхимд ирж төгөлдөр хуураа давтдаг байв. Харин тэр өдөр бүжгийн танхимын гэрэл асаалттай байлаа. Би зөөлөн алхалсаар очтол нөгөө охин хөнгөхөн үсэрч байснаа гэнэт толинд намайг харсан бололтой зогсов.Тэгэхээр нь:
-Өөрөө хөгжимгүй бүжиглэж байгаа бололтой төгөлдөр хуур дараад өгөхүү? гэтэл тэр:
-Тэгээч намайг жаргалтай болгох аялгуу гэв. Би өөрийнхөө зохиосон Сакура дуугаа эгшиглүүллээ. Ая минь дуусах дөхөж байтал тэр их л гуниглан сандал дээр сууснаа:
-Намайг гэрт хүрээд өгөөч гэв. Түүний гэрийн гадаа ирэхэд -Намайг жаргалтай болгож өгсөнд баярлалаа гээд инээмсэглээд орцлуугаа гүйв. Түүнээс хойш цаг хугацаа харвасан сум мэт өнгөрч Эрхээ бид хоёр үерхээд мартагдашгүй таван жилийг ардаа үлдээжээ. Эрхээ минь тэр үед баллетын багш болсон байлаа. Тэр нэгэн өдөр миний хувьд хэзээ ч мартагдашгүй хар өдөр. Эрхээ миний анхны тоглолтыг үзэх гэж яваад автомашины осолд орсон юм. Тэрнийг нь ч би мэдэлгүй түүнийг ирсэнгүй гэж хий дэмий л дотроо уурлана. Миний утас дуугарав:
- 103аас та Эрхбилгүүн мөнүү? Энд Эрхсаран гэдэг хүн автомашины осолд орсон бие нь их муу байна гэв. Яг тэр үед аз жаргал холын хол нисэх шиг Эрхсараны минь 2 хөл мадаагүй болсон. Баллет бүжиглэдэг түүний минь хувьд хөлөө алдах ямар байсныг би ойлгож байсан. Нэг орой би их л халамцуухан гэртээ орж ирэхэд Эрхээ минь юуч дуугаралгүй тэргээ эргүүлэн 00 өрөө рүү явна. Би нам унтжээ. Эрхээ миний хажууд алга. Нэг л хоосон хөндий тэр минь үүрд байхгүй болцон юм шиг. Би гайхан бостол шаалаар дүүрэн цустай ус. Маш их сандарч зүрх маш хучтэй зохилоно. 00-ийн хаалгыг нээтэл түүний минь зохцис. Миний нулимас хатжээ Би уйлахгүй байлаа. Түүнийгээ зүгээр л тэвэрнэ. Гагцхүү би үүнийг л мэдэж байна түүний минь бие маш хүйтэн байна...
Зохиолыг бичсэн: О. Тамир
Сэтгэгдэлүүд:
Сэтгэгдэл үлдээх: